عمرِسعد بر آن گماشته بود به فرماندهى عمرو بن حجاج در برش گرفته بودند . و اين تاسوعاى سال شصت و يك هجرى بود ؛ همان‌گاه كه شمر بن ذىالجوشن به سرزمين كربلا قدم نهاد و نامه‌اى از عبيداللَّه بن زياد ( فرماندار كوفه از سوى يزيد بن معاويه ) با خود داشت كه در آن ، ابن زياد به فرمانده لشگرش عمرِ سعد دستور داده بود تا آب فرات را بر حسين عليه السلام و اهل بيتش و اصحابش ببندد . چون روز دهم به نيمه رسيد و بسى از اصحاب حسين و اهل بيتش به خاك افتادند ، تشنگى به اهل‌بيت و به‌خصوص كودكان كم‌سال چيره شد و بانگ‌هاى « العطش ، العطش » بالا گرفت . چيزى نمانده بود تا قلب سقاى كربلا - ابوالفضل عباس عليه السلام پرچم‌دار لشگر حسينى - پاره شود ؛ كسى كه پس از آن كه حمله‌اى پيروز به فرات كرد و - مطابق بعضى تواريخ - قبل از روز عاشورا با آب به خيمه‌گاه برگشت چنين لقب يافت . عباس به‌يقين دلاور بود ؛ لشگركشىهاى ميان اميرمؤمنان على عليه السلام و اصحاب‌ردّه بر اين امر گواهند . در يكى از جنگ‌ها هنگامى كه ياران معاويه فرات را به‌چنگ گرفته بودند و اصحاب اميرمؤمنان را از آن باز مىداشتند در فتح رود برادرش حسين عليه السلام را يارى كرد . چون [ اصحاب معاويه ] بر گم‌راهى پاى فشردند و پند امام